Οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας διάφορα τοπογραφικά στοιχεία, εξέτασαν κατά πόσον μπορούσαν οι εθελοντές τους να βλέπουν μπλε και πράσινους χώρους (τη θάλασσα και τα πάρκα/δάση, αντιστοίχως) από τα σπίτια τους, τα οποία βρίσκονται στο Ουέλινγκτον, δηλ. την πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας που περιβάλλεται από την θάλασσα της Τασμανίας και τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Στη συνέχεια συνέλεξαν στοιχεία που αφορούσαν τη ψυχική τους διάθεση, χρησιμοποιώντας ειδικά σχεδιασμένα ερωτηματολόγια. Έτσι διαπίστωσαν ότι η θέα της θάλασσας ασκούσε ισχυρή ηρεμιστική επίδραση, πολύ μεγαλύτερη από τη θέα του πράσινου. Ερευνώντας αυτή τη σημαντική διαφορά, κατέληξαν πως δεν έγινε σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στους χώρους φυσικού από τους χώρους τεχνητού πρασίνου σύμφωνα με όσα δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Άμπερ Πήρσον, επίκουρη καθηγήτρια Γεωγραφίας της Υγείας στο MSU.
«Οι μπλε χώροι είναι εξ ολοκλήρου φυσικοί, ενώ οι πράσινοι συμπεριλαμβάνουν και μέρη που είναι τεχνητά. Ίσως αν εξετάζαμε μόνο τους φυσικούς χώρους πρασίνου, να καταλήγαμε σε διαφορετικά συμπεράσματα» τόνισε. Η θέα της θάλασσας λοιπόν είναι ένα φυσικό ηρεμιστικό που ωφελεί μακροπρόθεσμα τους ανθρώπους που ζουν κοντά της και μειώνει τα επίπεδα του άγχους στον οργανισμό.
Τα στοιχεία της έρευνας δημοσιοποιήθηκαν σε πρόσφατο τεύχος της επιθεώρησης «Health & Place».
