Τα στοιχεία αυτά είχαν μελετηθεί και στο παρελθόν, ωστόσο ο Christoph Randler, από το Πανεπιστήμιο του Τίμπινγκεν και η ομάδα του θέλησαν να δουν αν αυτό το συναίσθημα που προκύπτει από το άκουσμα του της μελωδίας των πουλιών μεταφράζεται και σε μετρήσιμες αλλαγές στο σώμα.
Το πείραμά τους έγινε σε ένα πάρκο, όπου τοποθέτησαν μεγάφωνα που έπαιζαν κελαηδίσματα σπάνιων ειδών και κατέγραψαν σε εθελοντές την αρτηριακή πίεση, τους καρδιακούς παλμούς και τα επίπεδα κορτιζόλης — της ορμόνης που συνδέεται με το στρες. Οι μετρήσεις έγιναν πριν και μετά από έναν περίπατο 30 λεπτών
Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε ομάδες: άλλοι περπάτησαν σε περιβάλλον με «ενισχυμένο» κελάηδισμα, άλλοι άκουσαν μόνο τους φυσικούς ήχους του πάρκου, ενώ κάποιοι φορούσαν ακουστικά ακύρωσης θορύβου και δεν άκουσαν καθόλου πουλιά. Επιπλέον, οι μισοί κλήθηκαν να δώσουν συνειδητά προσοχή στο κελάηδισμα.
Τα συμπεράσματα των ειδικών έδειξαν πως όλες οι ομάδες, ακόμη και εκείνοι με ακουστικά, είχαν βελτίωση: χαμηλότερη πίεση, πιο ήρεμο καρδιακό ρυθμό και μειωμένη κορτιζόλη. Η επαφή αυτή με τη φύση και τα πουλιά λειτούργησε τελικά πολύ ευεργετικά για την ψυχική τους υγεία και την ευεξία. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα ήταν το γεγονός πως το κελάηδισμα σπάνιων πουλιών δεν φάνηκε να έφερε άλλα αποτελέσματα, σε σχέση με το φυσικό κελάηδισμα. Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η προσοχή. Όσοι άκουγαν συνειδητά τα πουλιά είχαν μεγαλύτερη μείωση του στρες.
Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Landscape and Urban Planning».
