Πρόσφατα στοιχεία από ομάδα ειδικών στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon απέδειξαν πως αυτή η προσδοκία δεν είναι τελικά απίθανη, θέτοντας νέα δεδομένα που συμπεριλαμβάνουν και έναν απροσδόκητο παράγοντα: τις φράουλες.
«Το πρόβλημα με την ινσουλίνη είναι ότι είναι πως πρόκειται για μια πρωτεΐνη. Το στομάχι του ανθρώπου ειδικεύεται στη διάσπαση των πρωτεϊνών, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τα τρόφιμα. Για να είναι αποτελεσματική, όμως, η ινσουλίνη, πρέπει να απορροφηθεί ακέραιη από το λεπτό έντερο», αναφέρει ο Δρ. Nicholas Lamson, που συμμετείχε στην έρευνα.
Mέχρι τώρα οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει πολλούς τρόπους για να θωρακίσουν τα μόρια της ινσουλίνης ώστε να φτάσει, περνώντας από το στομάχι, άθικτη στο λεπτό έντερο αλλά είναι δύσκολο, από εκεί και πέρα, να οριοθετήσουν τι γίνεται. Για να καταφέρουν οι πρωτεΐνες να περάσουν άθικτες στο λεπτό έντερο, σημαίνει ότι η ινσουλίνη είναι πολύ μεγάλη για να απορροφηθεί μέσω του εντέρου και μέχρι τη ροή του αίματος. Και παρόλο που ήδη υπάρχουν ενώσεις που μπορούν να ανοίξουν τους πόρους του λεπτού εντέρου, λίγες είναι εκείνες που θα το κάνουν χωρίς μακροπρόθεσμες βλάβες για τον οργανισμό
«Εξετάσαμε 110 φρούτα και λαχανικά για να δούμε αν μπορούν να ανοίξουν κενά μεταξύ των κυττάρων του εντέρου, αρκετά μεγάλα για να επιτρέψουν στην ινσουλίνη να περάσει», αναφέρει σχετικά η Δρ. Whitehead.
Η μεθοδολογία της έρευνας και ο ρόλος των συστατικών της φράουλας
Πώς όμως οι φράουλες εντάσσονται σε αυτή τη μελέτη; Το ίδιο χημικό συστατικό που δίνει το γνωστό κόκκινο χρώμα στις φράουλες, η πελαργονιδίνη, μπορεί να προκαλέσει διαστολή των πόρων του εντέρου με έναν μη τοξικό τρόπο, που στη συνέχεια επιτρέπει την επαναφορά τους στα φυσιολογικά επίπεδα. Aρχικά οι επιστήμονες συνδύασαν αυτό το μόριο με ένα χάπι ινσουλίνης που δεν προκαλεί παρενέργειες και πέτυχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ερευνητική ομάδα έχει ήδη αποδείξει την αποτελεσματικότητα του χαπιού στα ποντίκια, υπάρχει όμως μεγάλη απόσταση από αυτό το σημείο μέχρι ένα δισκίο ινσουλίνης γίνει διαθέσιμο για χρήση από ασθενείς με διαβήτη.
«Υπάρχουν ακόμα πολλές προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Μία από τις μεγαλύτερες είναι η αναγκαιότητα για πολλαπλές δόσεις. Οι διαβητικοί πρέπει να ελέγχουν συχνά τα επίπεδα του σακχάρου κατά τη διάρκεια της ημέρας και να χορηγούν την κατάλληλη δόση ινσουλίνης. Είναι κάτι που φαντάζει πιο εύκολο με μία ένεση, παρά με ένα χάπι», τονίζει ο Δρ. Lamson.
Η επιστημονική ομάδα της Δρ. Whitehead θέλει να επεκτείνει την τεχνική της φράουλας και σε άλλες πρωτεΐνες εκτός της ινσουλίνης, πράγμα που σημαίνει ότι ενδεχομένως να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί και σε πρωτεϊνικές θεραπείες, όπως π.χ των αυτοάνοσων νοσημάτων. Αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει νέες ελπιδοφόρες εξελίξεις στον τομέα των θεραπειών για εκατομμύρια ασθενείς που θα κάνουν πιο άνετη την καθημερινότητά τους.
