Το συμπέρασμα ανήκει σε ερευνητική ομάδα των Ιατρικών Σχολών των πανεπιστημίων Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ στο Μάιντς, Γκέτε στη Φρανκφούρτη και Κορνέλ στη Νέα Υόρκη, με επικεφαλής τη δρ. Μαρέικε Ερνστ του πρώτου.
Οι ειδικοί αξιολόγησαν στοιχεία από 34 έρευνες που έγιναν σε τέσσερις ηπείρους (κυρίως σε Ευρώπη και Βόρεια Αμερική) και αφορούσαν συνολικά περισσότερους από 200.000 ανθρώπους. Η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε σε ποιο βαθμό τα lockdowns, η κοινωνική αποστασιοποίηση, η τηλεργασία, η τηλεκπαίδευση και τα λοιπά περιοριστικά μέτρα αύξησαν το αίσθημα της μοναξιάς των ανθρώπων.
Αν και όλα αυτά τα μέτρα ήταν η αφορμή για να αυξηθεί η κοινωνική απομόνωση, οι έρευνες έδειξαν πως η κοινωνική απομόνωση δεν είναι πάντα η αιτία της μοναξιάς. Πιο συγκεκριμένα οι ειδικοί εξηγούν πως κοινωνική απομόνωση συνεπάγεται πως κάποιος έχει ελάχιστες κοινωνικές επαφές και λίγες αλληλεπιδράσεις, ενώ η μοναξιά είναι μια ψυχολογική κατάσταση που χαρακτηρίζει την αίσθηση κάποιου ότι δεν έχει τις κοινωνικές διασυνδέσεις και επαφές που θα ήθελε και ζει μόνος/ μόνη χωρίς να το θέλει πραγματικά.
Η έως τώρα επιστημονική μελέτη του θέματος έχει βρει πως υπάρχει μία ασθενής συσχέτιση ανάμεσα στην κοινωνική απομόνωση και τη μοναξιά, κάτι που εν μέρει επιβεβαιώνει και η νέα μελέτη σε συνθήκες πανδημίας. Η νέα έρευνα συμπέρανε ότι κατά μέσο όρο υπήρξε μία αύξηση κατά περίπου 5% στον αριθμό των ανθρώπων που ένιωθαν μοναξιά εν μέσω Covid-19, αν και υπήρχαν διαφορές ανάλογα με παράγοντες όπως η ηλικία, η περιοχή κ.ά
«Η πανδημία φαίνεται ότι πράγματι αύξησε τη μοναξιά. Όμως, δεδομένης μόνο της μικρής αύξησης, οι δυσοίωνες προειδοποιήσεις για “πανδημία μοναξιάς” φαίνονται υπερβολικές. Από την άλλη πλευρά, η μοναξιά συνιστά όντως παράγοντα κινδύνου για πρόωρη θνητότητα, καθώς επίσης για χειρότερη ψυχική και σωματική υγεία», δήλωσε η Ερνστ.
Η δημοσίευση έγινε στο περιοδικό «American Psychologist» της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης.
