Το άγχος σε αυτήν την περίπτωση είναι φυσιολογικό και σίγουρα αφορά όλες τις εγκυμονούσες, ειδικά όσο περνούν οι μήνες και πλησιάζει ο τοκετός. Όμως, αν το στρες γίνεται έντονο και συνεχές, ειδικά σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, ενδέχεται να υπάρξουν επιπτώσεις στο παιδί, ειδικά αν είναι κορίτσι. Μια νέα έρευνα αποκαλύπτει πως το στρες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη επηρεάζει τον εγκέφαλο των κοριτσιών, προδιαθέτοντάς τα να εκδηλώσουν συμπεριφορά ανάλογη με αυτή που υιοθετούν στην εφηβεία, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές. Έχει επισημανθεί από ειδικούς πως η περιοδική βουλιμία ή υπερφαγία είναι οι πιο συχνές διατροφικές διαταραχές και αφορά 2,5 φορές περισσότερο τις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες.
Τι έδειξε το πείραμα
Το συμπέρασμα βασίστηκε σε πειράματα σε θηλυκά ποντίκια τα οποία τέθηκαν σε κατάσταση στρες και απελευθέρωσαν ποσότητα κορτιζόλης (τη γνωστή και ως ορμόνη του άγχους). Τα επίπεδα κορτιζόλης ήταν αυξημένα κατά το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και αυτό προκάλεσε αλλαγές στο DNA των ποντικιών που γέννησαν τα ποντίκια αυτά. Όταν μάλιστα εκτέθηκαν σε στρεσογόνες καταστάσεις, όπως η περιορισμένη πρόσβαση σε φαγητό (μόλις 2 ώρες 3 φορές την εβδομάδα), κατανάλωναν υπερβολικά μεγάλες ποσότητες τροφής πολύ γρήγορα.
Οι μελετητές τονίζουν μεν πως τα συμπεράσματα βασίζονται σε πειράματα στο εργαστήριο, ωστόσο είναι σημαντικό να αποφεύγονται οι αγχωτικές καταστάσεις στην εγκυμοσύνη που επηρεάζουν την υγεία του εμβρύου ποικιλοτρόπως. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Cell Metabolism.
«Όλοι το γνωρίζουμε αυτό, αλλά πολλοί άνθρωποι το παραβλέπουν ή δεν δίνουν την ανάλογη σημασία. Το τίμημα όμως που πληρώνουμε αργότερα στη ζωή - είτε πρόκειται για ψυχογενείς διατροφικές διαταραχές, μεταβολικό σύνδρομο ή καρδιαγγειακά- σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο που προγραμματίζεται ο εγκέφαλος στην αρχή της ζωής», δήλωσε ο Alon Chen, νευροβιολόγος και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
Όσες γυναίκες διανύουν την εγκυμοσύνη τους αλλά νιώθουν έντονο άγχος συνιστάται να αναζητήσουν τεχνικές χαλάρωσης, όπως π.χ η ήπια άσκηση, να αναπαύονται επαρκώς αλλά αν τα συμπτώματα δεν υποχωρήσουν να συζητήσουν το πρόβλημα με τον γιατρό τους.
