Πώς όμως οδηγήθηκαν οι ειδικοί σε αυτό το συμπέρασμα;
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ένα χρωμόμετρο για να μετρήσουν την απόχρωση που είχε το δέρμα το οποίο είχε και δεν είχε εκτεθεί στον ήλιο, σε σύνολο 307 περιπτώσεων και 328 ατόμων ελέγχου. Η διαφορά στην απόχρωση του δέρματος αποτέλεσε δείκτη υπολογισμού της συνήθους έκθεσης στον ήλιο.
H Jo L. Freudenheim, διακεκριμένη καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Περιβαλλοντικής Υγείας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας και Επαγγελμάτων Υγείας του Πανεπιστημίου του Μπάφαλο, εξηγώντας και αιτιολογώντας τον συσχετισμό είπε πως «η έκθεση στον ήλιο ενεργοποιεί την παραγωγή της βιταμίνης D και εκκινεί μια σειρά άλλων διαδικασιών που βοηθούν το σώμα να καταπολεμήσει τη φλεγμονή και να ρυθμίσει τον κιρκαδιανό ρυθμό. Κι ενώ σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις η έκθεση στον ήλιο εγκυμονεί τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος, μελέτες έχουν δείξει ότι η έκθεση στον ήλιο μπορεί να γίνει με ασφάλεια και να είναι επωφελής για τον οργανισμό».
Και άλλες μελέτες που προσπάθησαν να ανιχνεύσουν τη σύνδεση της έκθεσης στον ήλιο με τον καρκίνο του μαστού έχουν διεξαχθεί σε μέρη που παρουσιάζουν εποχιακές διακυμάνσεις στην υπεριώδη ακτινοβολία, συμπεριλαμβανομένων περιόδων χαμηλής έως και μηδενικής έκθεσης. Στο Πουέρτο Ρίκο κάτι τέτοιο δεν παρατηρείται λόγω κλίματος, με την έκθεση στο ήλιο να είναι συνεχή και η υπεριώδης ακτινοβολία σε υψηλά επίπεδα, ειδικά για όσους κινούνται διαρκώς στο εξωτερικό περιβάλλον.
«Ο κίνδυνος εμφάνισης του καρκίνου του μαστού ήταν μικρότερος για τις γυναίκες με τη μεγαλύτερη συσσωρευμένη έκθεση στον ήλιο. Ομοίως, ο κίνδυνος ήταν χαμηλότερος ανεξάρτητα από την κατάσταση των υποδοχέων οιστρογόνων και ήταν ακόμη χαμηλότερος μεταξύ των συμμετεχόντων με σκουρότερη απόχρωση του δέρματος» καταλήγει η επικεφαλής συγγραφέας Cruz Nazario, καθηγήτρια επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο.
Η μεθοδολογία και τα συμπεράσματα της συγκεκριμένης έρευνας δημοσιεύθηκαν στο Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention.
