Ο μηχανισμός του πόνου είναι διαφορετικός σε άνδρες και γυναίκες!

Άνδρες και γυναίκες δεν νιώθουν το ίδιο όταν πονάνε! Συγκεκριμένα, ο πόνος δεν ξεκινά από το ίδιο σημείο στον οργανισμό τους, τουλάχιστον σε κυτταρικό επίπεδο. Το συμπέρασμα προέκυψε από μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Journal of Neuroscience από αμερικανική ερευνητική ομάδα.

Η επιστημονική ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας ανακάλυψε πως η στοχευμένη χειραγώγηση υποδοχέων του νευρικού συστήματος για τη ντοπαμίνη εξασθενούσε τον χρόνιο πόνο στα αρσενικά ποντίκια, αλλά δεν είχε καμιά επίδραση στα θηλυκά. Οι ερευνητές επισήμαναν πως αυτή η ισχυρή ένδειξη αποδεικνύει πως υπάρχουν σημαντικές διαφορές σχετικά με το σημείο που ξεκινά ο πόνος, διαφορετικά στον ανδρικό και στον γυναικείο οργανισμό.

«Για ίδιας έντασης πόνο σε αρσενικά και θηλυκά, οι μηχανισμοί που κατευθύνουν τον πόνο φαίνεται να είναι διακριτά διαφορετικοί. Κάναμε μια κυτταρική αλλαγή που αντέστρεψε πλήρως την γένεση του χρόνιου πόνο μόνο στα αρσενικά πειραματόζωα. Αυτό δηλαδή που μάθαμε είναι ότι υπάρχουν διαφορετικοί τύποι κυττάρων που κατευθύνουν την εκδήλωση του πόνου», εξηγεί ο Δρ Τεντ Πράις, επίκουρος καθηγητής Νευροεπιστήμης στη Σχολή Συμπεριφορικών και Εγκεφαλικών Επιστημών του αμερικανικού πανεπιστημίου.

Το πείραμα εστίασε σε ένα μηχανισμό του πόνου που σχετίζεται με τους υποδοχείς της ντοπαμίνης D5, μια από τις πέντε γνωστές ομάδες υποδοχέων του νευροδιαβιβαστή. Τα ποντίκια που είχαν τροποποιηθεί γενετικά να μην έχουν υποδοχείς D5 είχαν σημαντικά μειωμένες αντιδράσεις στον πόνο, αλλά μόνο τα αρσενικά!

«Αν παρατηρήσουμε τα ίδια αποτελέσματα και στους ανθρώπινους ιστούς, τότε ενισχύεται η θεωρία ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε αγωνιστές D5 για την αντιμετώπιση του πόνου στους άνδρες», λέει ο Δρ Πράις.

Η αφορμή για την ενδελεχούς μελέτης της πηγής του πόνου προέκυψε από την αποτυχία επαλήθευσης καθολικών αποτελεσμάτων για τον πόνο, προερχόμενα από παλαιότερες κλινικές δοκιμές. Πολλές μελέτες του παρελθόντος χρησιμοποιούν κυρίως άνδρες στο δείγμα τους ενώ τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά στον γυναικείο οργανισμό, ο οποίος αποδεδειγμένα υποφέρει πιο συχνά από χρόνιους πόνους.

«Τα διαρκώς αυξανόμενα στοιχεία που τεκμηριώνουν ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα, μπορεί στο μέλλον να θέσουν τις βάσεις για ένα νέο μοντέλο ανακούφισης του πόνου», τονίζει ο επικεφαλής ερευνητής.

Οι έρευνες αυτού του είδους ενδέχεται στο μέλλον να οδηγήσουν και στη δημιουργία διαφορετικών φαρμάκων για τη διαχείριση του πόνου στα δυο φύλα αλλά ακόμα και αν αυτό ακούγεται ανεδαφικό, τουλάχιστον υπάρχει η δυνατότητα να αναπτυχθεί ένα διαγνωστικό κυτταρικό εργαλείο που να εστιάζει ξεχωριστά και να διευκολύνει τη θεραπεία του πόνου.

Ο Δρ Πράις ολοκληρώνει τον συλλογισμό του λέγοντας πως, εκτός από την ανακάλυψη του μηχανισμού του D5, είναι πολύ σημαντική η επιστημονική ένδειξη των  ισχυρών διαφορών του πόνου στα δυο φύλα για τη περαιτέρω αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου.

Μοιραστείτε το